در چشمانش اشک جمع شده بود و قطرات آن گونه هایش را نوازش می داد، به کعبه چشم دوخته بود و زیر لب زمزمه می کرد. کمی به او نزدیک شدم، نغمه های آشنایی به گوشم رسید، حس کنجکاوی مرا بر آن داشت تا با دقت بیشتری به نجوایش گوش فرا دهم. زمزمه ی آشنا این بود:
الا یا ایهاالساقی ادر کاسا و ناولها . . . .
و با فارسی دست و پا شکسته تلفظ می کرد : که عشق آسان نمود .....
و به اینجا که رسید من نیز با او هم نوا شدم و دست مودت بر شانه ی او گذاشتم و با هم این زمزمه را تکرار کردیم که:
الا یا ایهاالساقی ادر کاسا و ناولها که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکلها
. . . . .
به پایان که رسید با زبانی که هر دو متوجه شدیم فهماند که این شعر از حافظ شیرازی است و رحمت خدا را برایش طلب کرد.
صحبت که به اینجا رسید هر دو بر امت واحده بودن و برادری مسلمانان تاکید کردیم و اینکه ملاک برتری هریک از ما مسلمانان، بیشتر بودن تقوای الهی است.
او خود و دوستش را از اهالی مصر معرفی کرد و من تا خواستم بگویم که ایرانی هستم، با گفتن " اعرف" فهماند که از ابتدا متوجه ایرانی بودنم شده است و مرا در آغوش خود فشرد و پیشانیم را بوسید و من نیز ....
.... این از جمله صحنه هایی است که شاید در ایام حج ، بارها و بارها تکرار شود و اگر با تعمق در آن نگریسته شود، اینها فرصتهایی است و این پرسش را در اذهان ایجاد می کند که :
* آیا برای بهره برداری از چنین فرصتهایی، برنامه ریزی لازم صورت می گیرد؟
* چه تمهیدات ، تدابیر و راهکارهای موثری برای شناسایی نقاط اشتراک و جاذبه های فکری و معنوی بین ملل جوامع اسلامی و تقویت آن به ویژه در ایام حج اندیشیده شده است؟
* حجاج ایرانی چگونه می توانند در تبدیل نقاط ضعف و تهدیدها به فرصتهایی برای اسلام و شیعه و همچنین بهره برداری صحیح از فرصتهای موجود با کمک جاذبه های فرهنگی ایران و شیعه، مشارکت داشته باشند؟
بدون تردید چنین انتظاراتی و پاسخ مناسب به چنین پرسشهایی، تنها در پرتو ی داشتن استراتژی فرهنگی مشخص و شفاف که در بردارنده ی شناخت و آگاهی عمیق از نقاط قوت و ضعف و تهدیدها و فرصتهای موجود و آتی و نیز برنامه ی مدون بلندمدت، میان مدت و کوتاه مدت ، امکان پذیر خواهد شد.
برنامه ای که در خلال آن بر مشارکت فکری و عملی همگان، جاذبه های فرهنگ ملی و نقاط اشتراک با ملل مسلمان تاکید داشته و از شفافیت و صراحت برخوردار باشد و قابل اجرا باشد.