حضور و وجود ‌‍« روابط عمومي » در حيات اجتماعي ما بيانگر نياز جامعه به نهادي براي تنظيم تعامل سازمانها با مردم و ارائه ي خدمات خاصي به آنان است.
    اعتبار و بقاي « روابط عمومي » به نوع تصميم ها و چگونگي اقدامات براي تامين نيازهاي مردم و سازمانها بستگي دارد و چنانچه اين خدمات و فعاليتها، هم به لحاظ كمٌي و هم كيفي از سوي جامعه مورد پذيرش واقع نشود، ناخشنودي عمومي ، مجالي براي حفظ اعتبار و بقاي « روابط عمومي » نخواهد گذاشت.
    اما يكي از اساسي ترين پيش نيازها براي توفيق جامعه ي روابط عمومي در اجتماع ما ، يكپارچگي از درون است. براي تحقق اين مهم لازم است بزرگان، استادان و مسئولان نهادهاي مختلف روابط عمومي در كشور، از جزءنگري و شيفتگي صرف نسبت به اهداف و روشهاي سازمان، انجمن، گروه يا نهاد خود دست بردارند و اهداف ملي روابط عمومي را به عنوان راهنماي خود در تلاشهايشان فراراه قرار دهند.
    بدون ترديد جامعه ي روابط عمومي كشور نمي تواند سربلندي و اعتبار خود را حفظ كند در حالي كه مسئولان و بزرگان انجمنها و نهادهاي روابط عمومي، هركدام به دنبال اهداف بخشي و گروهي و منافع خود بوده و منافع و اهداف ملي روابط عمومي را مد نظر نداشته باشند.
    از اين رو بايد بين سازمانها ، انجمنها و نهادهاي روابط عمومي و اهدافشان با اهداف ملي  روابط عمومي  پيوند زده شود و آن اهداف، سرلوحه ي فعاليت هر نهاد قرار گيرد.
    گروههاي مختلف روابط عمومي ، چنانچه به منافع و اهداف عمومي و كلان و ملي روابط عمومي حرمت ننهند، ناتواني در ايفاي مسئوليتهاي عظيم، بيشتر شدن شكاف سازمانها با مخاطبان، پراكنده شدن توانايي هايي كه مي تواند با هم افزايي، گره هاي پيچيده اي را باز كند و مهم تر از همه، نارضايتي عمومي ، سازمانهاي جامعه را در بر خواهد گرفت و اگر با اندكي دورانديشي به قضيه توجه نكنند، اين مشكلات آخرالامر گريبان خودشان را نيز خواهد گرفت.
    لذا چون سازمانها و نهادها و انجمنهاي روابط عمومي مي توانند تاثير عمده اي بر حركت روابط عمومي كشور داشته باشند، لاجرم چگونگي فعاليت آنها بايد به گونه اي باشد كه در اثر آن زياني به اهداف ملي روابط عمومي و اعتبار جايگاه روابط عمومي وارد نشود و در صورت زيان، نهاد و يا انجمن مربوطه ملزم به جبران  آن باشد.
    تا زماني كه در گروهها و نهادهاي مختلف روابط عمومي ، مسئوليت اجتماعي وجود نداشته باشد، هيچگونه پاسخگويي از سوي آن نهاد در برابر جامعه ي روابط عمومي و اجتماع وجود ندارد و در يك كلام، « مسئوليت اجتماعي » ، پيش فرض « پاسخگويي اجتماعي » است، يعني مسئولان نهادهاي روابط عمومي ، ابتدا بايد مسئوليت اجتماعي خويش را بشناسند، سپس در جهت آن اقدام كنند.
    مسئوليت اجتماعي ، با مورد توجه قرار دادن ضوابط اخلاقي و تمركز روي اهداف و نتايج، عملي مي شود. ليكن پاسخگويي اجتماعي، بدون توجه به برنامه هاي عملي و تمركز بر ابزار و وسايل محقق نخواهد شد.